Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΣΒΗ 1914 στη Συνδιάσκεψη του ΟΑΣΕ: Αυτονομία στη Βόρειο Ήπειρο για να προστατευθεί ο Ελληνισμός!

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ο Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914 έδωσε το παρών στην ετήσια Συνδιάσκεψη του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Σταθερότητα στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ), που πραγματοποιείται στην Βαρσοβία από τις 19 Σεπτεμβρίου, εκπροσωπώντας διεθνώς τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό.

Στην συνεδρία 10 που πραγματοποίησε η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΑΣΕ για τις Εθνικές Μειονότητες, το πρωί της Δευτέρας 26 Σεπτεμβρίου, ο εκπρόσωπος του ΕΣΒΗ 1914 κ. Νικόλαος Κολίλας, με καταγωγή από τη Χιμάρα, έκανε την ακόλουθη παρέμβαση στο πλαίσιο των δυόμισι λεπτών που δόθηκε από τον συντονιστή σε κάθε έναν από τους ομιλούντες. 

«Ευχαριστώ κύριε συντονιστή. Αξιότιμοι εκπρόσωποι, το σημαντικότερο ζήτημα που αντιμετωπίζει η Εθνική Ελληνική Μειονότητα της Αλβανίας, η οποία διαβιεί στην περιοχή με την ιστορική ονομασία Βόρειος Ήπειρος, είναι αυτό της ιδιοκτησίας.
Τα Δικαστήρια και άλλοι αλβανικοί κρατικοί φορείς, ευνοούν τους πλαστογράφους που εμφανίζονται ως πρώην ιδιοκτήτες και ωφελούνται τεράστιες εκτάσεις που κανονικά ανήκουν σε Έλληνες μειονοτικούς.
Για παράδειγμα στον Δήμο Φοινίκης που έχει αμιγή ελληνικό πληθυσμό, η Κρατική Υπηρεσία Επιστροφής Περιουσιών αναγνώρισε περισσότερα από είκοσι χιλιάδες στρέμματα σε αλλοεθνείς που δεν έχουν καμία σχέση με την περιοχή.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η Χιμάρα, απ' όπου κατάγομαι, όπου η αλβανική πολιτεία αρνείται να αναγνωρίσει στους κατοίκους της το στάτους και τα δικαιώματα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.
Με πρόσχημα την τουριστική ανάπτυξη αυτής της παραθαλάσσιας περιοχής, η κυβέρνηση του Έντι Ράμα καταστρώνει τα τελευταία χρόνια σχέδιο εθνοκάθαρσης των Ελλήνων και εκδίωξης μας από τις πατρογονικές εστίες μας.
Το σχέδιο έχει ως πρώτο στάδιο να χαρακτηριστεί όλη η γη της Χιμάρας σε τουριστική, να αποσπαστεί από τους Έλληνες φυσικούς ιδιοκτήτες της, να αποδοθούν εκτάσεις, ακόμα και με πλαστογραφίες τίτλων, σε φιλοκυβερνητικούς "επιχειρηματίες" και σε τελική φάση, να εγκατασταθούν εκεί πληθυσμοί από άλλες περιοχές της Αλβανίας για να εξαφανιστεί το ελληνικό στοιχείο!
Το αποκορύφωμα της τρομοκρατίας σε όσους θέλουν να υπερασπιστούν τη γη τους ή ακόμα και τα σπίτια τους από την λεγόμενη "τουριστική ανάπτυξη", ήταν η βίαιη επίθεση που δέχτηκαν νόμιμοι ιδιοκτήτες μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο Χιμάρας στις 30 Ιουνίου 2016 από ανθρώπους των αποκαλούμενων "επενδυτών".

Ζητούμε να εφαρμοστεί το Πρωτόκολλο της Κερκύρας που υπέγραψε η Αλβανία το 1914 με το καθεστώς αυτονομίας καθώς και η Σύμβαση - Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για τις εθνικές μειονότητες ώστε να προστατευτούν αποτελεσματικά οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου».


Αργότερα κατά τις τοποθετήσεις των αντιπροσωπειών των κρατών - μελών του ΟΑΣΕ, στο πλαίσιο του ενός λεπτού, η αντιπροσωπεία της Αλβανίας έδωσε την ακόλουθη απάντηση:

«Ευχαριστώ κύριε συντονιστή. Στην πραγματικότητα δεν είχαμε προγραμματίσει να συμμετάσχουμε σε αυτή την συνεδρία το πρωί αλλά στην επόμενη το απόγευμα, αλλά τέλος πάντων. Υπήρξε μία παρέμβαση από τον Εθνικό Σύλλογο "Βόρειος Ήπειρος 1914" που άγγιξε θέματα της κατάστασης της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία. Στην πραγματικότητα αυτά είναι θέματα και ιστορίες που έχουν ξανακουστεί και συζητηθεί και πέρσι και άλλες προηγούμενες χρονιές. Αυτού του είδους οι σύλλογοι για εμάς δεν δραστηριοποιούνται στην Αλβανία και δεν συνεργάζονται με τις αλβανικές κρατικές αρχές. Επί του παρόντος την Αλβανία υπάρχουν ειδικοί νόμοι για τις μειονότητες, γεγονός που καθιστά την Αλβανία ένα από τα λίγα κράτη στην περιοχή με ολοκληρωμένη νομοθεσία για τον σεβασμό των μειονοτήτων. Η Αλβανία δείχνει σεβασμό στις μειονότητες και είναι σε συνεργασία με τους σχετικούς μειονοτικούς φορείς καθώς και με ακαδημαϊκούς κύκλους, ενώ συνεργάζεται και με διεθνείς οργανισμούς όπως η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΑΣΕ για τις Εθνικές Μειονότητες στην οποία έχουμε εκφράσει την ευγνωμοσύνη μας.

Συνεπώς εικάζω ότι και ο εκπρόσωπος του Εθνικού Συλλόγου "Βόρειος Ήπειρος 1914" θα διαπιστώσει τη νέα πραγματικότητα στην Αλβανία και θα καταλάβει πραγματικά την έννοια αυτού του σεβασμού».


Η αλβανική αντιπροσωπεία θα ήταν απούσα λοιπόν από τη συνεδρία που θα αφορούσε τις εθνικές μειονότητες, αλλά στο άκουσμα της παρουσίας του ΕΣΒΗ 1914 μετέβη εσπευσμένα στο χώρο της Συνδιάσκεψης του ΟΑΣΕ, καταφτάνοντας μισή και πλέον ώρα μετά την έναρξη των εργασιών.

Ασφαλώς αφήνουμε στην κρίση του καθενός τα λεγόμενα του Αλβανού αντιπροσώπου. Μόνο που θέλουμε να τονίσουμε ότι ο εκπρόσωπος του ΕΣΒΗ 1914 Νικόλαος Κολίλας, έχει διαπιστώσει τη "νέα πραγματικότητα στην Αλβανία" και έχει καταλάβει πραγματικά την "έννοια αυτού του σεβασμού" πάρα πολύ καλά, μιας και πρόκειται για τον ανιψιό του Εθνομάρτυρα Αριστοτέλη Γκούμα, ο οποίος δολοφονήθηκε από Αλβανούς εθνικιστές επειδή επέμενε να μιλάει ελληνικά στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Να υπενθυμίσουμε ότι πολιτικός κόσμος, ΜΜΕ και μεγάλο μέρος της κοινωνίας στην Αλβανία αντιμετώπισαν λίγο πολύ τους δράστες ως ήρωες...
Η νέα πραγματικότητα και η έννοια του σεβασμού των μειονοτήτων όπως την αντιλαμβάνονται οι αλβανοί...

Χαιρετίζουμε την παρουσία και τις παρεμβάσεις στην ίδια συνεδρία της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών, του Τάγματος των Αρχόντων του Αγίου Ανδρέα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που εδρεύει στις ΗΠΑ, καθώς και του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης ο οποίος κατήγγειλε την τρομοκρατική δράση των τούρκων εθνικιστών στα μειονοτικά μουσουλμανικά χωριά της Θράκης.

Δείτε στο βίντεο τις εργασίες της Συνεδρίας για τις Εθνικές Μειονότητες.
Η παρέμβαση του εκπροσώπου του ΕΣΒΗ 1914 κ. Νικόλαου Κολίλα από το 1:15:49 και η  απάντηση του Αλβανού αντιπροσώπου από το 2:49:20


Διαβάστε στην παρακάτω παραπομπή από την επίσημη ιστοσελίδα του ΟΑΣΕ ολόκληρη την παρέμβαση του ΕΣΒΗ 1914 όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί και την έκθεση με το παράρτημα δημοσιευμάτων σχετικά με τις καταπατήσεις δικαιωμάτων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού κατά τη διάρκεια του 2016.


Ο εκπρόσωπος του ΕΣΒΗ 1914 Νικόλαος Κολίλας στην Συνδιάσκεψη ΟΑΣΕ στην Βαρσοβία 2016

Ο εκπρόσωπος του ΕΣΒΗ 1914 Νικόλαος Κολίλας κατά τη διάρκεια της παρέμβασης του
στη συνεδρία για τις εθνικές μειονότητες

Τα έντυπα που παρέθεσε ο ΕΣΒΗ 1914 στο περιθώριο της Συνδιάσκεψης του ΟΑΣΕ


Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Ο βετεράνος αγωνιστής του Βορειοηπειρωτικού Βασίλειος Κυράνης στην εκπομπή "Βόρειος Ήπειρος Σήμερα"


Την Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2016, πραγματοποιήθηκε εκτάκτως η εκπομπή "Βόρειος Ήπειρος Σήμερα", που επιμελείται και παρουσιάζει ο Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914, στο διαδικτυακό ραδιόφωνο της ιστοσελίδας Ελεύθερος Κόσμος.

Εκλεκτός προσκεκλημένος ήταν ο βετεράνος Αγωνιστής του Βορειοηπειρωτικού Ζητήματος Βασίλειος Κυράνης με καταγωγή από το Καινούριο Αγίων Σαράντα. 

Ακούστε την έκτακτη εκπομπή!

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Σεπτέμβριος 1914: Η Απελευθέρωση του Βερατίου - Η τελευταία επιτυχία του Στρατού της Αυτονόμου Ηπείρου και η ηρωική θυσία των Μανιατών Οπλαρχηγών

Στις τελευταίες επιχειρήσεις τον Αύγουστο του 1914 οι εθελοντές των τμημάτων  του  Αυτονομιακού Στρατού της Φράσερης και της Κολώνιας διαπίστωναν ότι υπήρχαν πολλοί Ηπειρώτες Χριστιανοί στην περιοχή της Μάργιανης και στην κοιλάδα του Τομορίτσα ποταμού. Από Χριστιανούς μάλιστα που διέφυγαν στην ελεύθερη περιοχή, πληροφορήθηκαν ότι το ίδιο συνέβαινε και ακόμα βορειότερα, μέχρι τον Γεννούσο ποταμό.
Οι επιτυχίες του Αυτονομιακού Στρατού είχαν διεγείρει τον ενθουσιασμό στους Ηπειρώτες του Βερατίου και της Μουζακιάς (πέρα από τη διαχωριστική γραμμή) και είχαν αρχίσει οι μυστικές συνεννοήσεις με τις αρχές της Πρεμετής.

Επίσης πολλοί Ηπειρώτες που είχαν καταταγεί  στα Σώματα της Κολώνιας δήλωναν  απερίφραστα ότι σε περίπτωση  επαναλήψεως προκλήσεων από μέρους των Αλβανών θα αποφάσιζαν να προελάσουν ακόμα και μόνοι τους.
Έτσι στις 10 Σεπτεμβρίου  κινήθηκαν χωρίς διαταγή από  την Προσωρινή Κυβέρνηση προς το Βεράτι με σκοπό την απελευθέρωση του. Το Σώμα του Υπολοχαγού Περικλή Δρέλλια μετά από σύντομη μάχη με τους Αλβανούς κατέλαβε το ύψωμα Κιάφα Μπέτσιτ και την επομένη το Σώμα του Ανθυπολοχαγού Βιτωράτου έτρεψε σε φυγή τις αντίπαλες δυνάμεις ύστερα από σύγκρουση κοντά στο χωριό Γκογκοβίτσα.

Στις 11 Σεπτεμβρίου  παράλληλα, η δύναμη του Δρέλλια  δέχθηκε κοντά στο χωριό Ντούσιαρι  πυρά από ομάδες ενόπλων Μουσουλμάνων.
Ένα τμήμα των  Αυτονομιακών Δυνάμεων υπό τον επιλοχία Γαλάνη έμεινε πίσω για να αντιμετωπίσει  την επίθεση ενώ το υπόλοιπο σώμα συνέχισε την πορεία του προς τη διάβαση Κιάφα Γκούρι Πρερ όπου θα συναντούσε το Σώμα του Ανθυπασπιστή Πανταζόπουλου. Εκεί όμως τις απογευματινές ώρες  η φάλαγγα του Υπολοχαγού Δρέλλια αντιμετώπισε σοβαρή αντίσταση από καλά οργανωμένο σώμα Αλβανών μουσουλμάνων οι οποίοι μετά από αποφασιστική επίθεση των Αυτονομιακών διασκορπίστηκαν αφήνοντας στο πεδίο της μάχης όπλα, πυρομαχικά και πενήντα νεκρούς. Οι Αυτονομιακοί είχαν μόνο έναν τραυματία.

Στις 12 Σεπτεμβρίου  το τμήμα του Επιλοχία Γαλάνη αντιμετώπισε αλβανικά σώματα που είχαν οχυρωθεί στα υψώματα Μπέγκου Μαδ. Οι Αυτονομιακοί μετά από σκληρή μάχη χρησιμοποίησαν δύο βόμβες των οποίων ο κρότος από την έκρηξη τους δημιούργησε στους Αλβανούς την εντύπωση βλημάτων πυροβολικού, ενώ παράλληλα άρχισαν να πυροβολούν οι άντρες των Αυτονομιακών Δυνάμεων την ώρα που οι σάλπιγγες σήμαιναν έφοδο. Ολόκληρη η δύναμη όρμησε προς τις αλβανικές θέσεις με τη λόγχη. Οι Αλβανοί εγκατέλειψαν τα υψώματα και πανικόβλητοι πέταξαν τα όπλα και τράπηκαν σε φυγή προς τις ανατολικές πλαγιές του βουνού Τόμορος.

Στις νότιες διαβάσεις του όρους την ίδια μέρα, το Σώματα Βιτωράτου και Στράτου ήρθαν σε σύγκρουση με  αντίπαλες δυνάμεις τις οποίες και διέλυσαν μετά από σύντομη αλλά σκληρή μάχη, για να φτάσουν στην κοιλάδα του Άψου ποταμού στο χωριό Μπαρκουλάς, κοντά στην πόλη του Βερατίου. Εκεί πληροφορήθηκαν ότι κανένα άλλο τμήμα του Αυτονομιακού Στρατού δεν είχε κινηθεί, εκτός από τα Σώματα της Κολώνιας και έλαβαν τη διαταγή από τον Ταγματάρχη Νικόλαο Τσίπουρα - ο οποίος ενημερώθηκε εκ των υστέρων για όσα συνέβησαν - να επιστρέψουν στις θέσεις απ’ όπου είχαν ξεκινήσει, όπως και έπραξαν.

Ο Υπολοχαγός Περικλής Δρέλλιας, χωρίς να είναι γνωστό αν έλαβε τη διαταγή, εξακολούθησε την  κίνηση του, ενώ το Σώμα Πανταζόπουλου, εκτός από μία ομάδα του, είχε ήδη επιστρέψει. 
Ο Λοχαγός των  Σωμάτων της Κολώνιας Αντώνης  Λεοντοκιανάκος, έσπευσε να ακολουθήσει  τη φάλαγγα του Δρέλλια, την οποία  και συνάντησε στις 13 Σεπτεμβρίου, ώρα 11 το πρωί, στο χωριό Αρμένι, όπου κατέφτασαν και δέκα άνδρες του Σώματος  Πανταζόπουλου.  Έτσι η δύναμη των Αυτονομιακών έφτασε στους 169 άνδρες.

Ο Λεοντοκιανάκος αποφάσισε τότε να συνεχισθεί η προέλαση και να καταληφθεί ο αντικειμενικός σκοπός που είχε καθορισθεί, το Βεράτι.
Το Απόσπασμα  στράφηκε προς τα δυτικά, πέρασε τον  ποταμό Τομορίτσα και συνέχισε προς τη διάβαση Ντάρντας στα βόρεια υψώματα  του Τόμορου. Στη συνέχεια όταν έφτασε στο χωριό Κερπίτσα δέχθηκε πυρά από τα γύρω μουσουλμανικά χωριά Τρόβα, Οστίνα και Ρόμασι. Μετά από σύντομη συμπλοκή τα τμήματα των Οπλαρχηγών Νικοθύμιου και Γαλάνη κατέλαβαν αυτά τα χωριά και τα πυρπόλισαν.
Τις απογευματινές  ώρες το Απόσπασμα έφτασε στο μουσουλμανικό  χωριό Τομόρι, κέντρο της περιοχής, όπου και διανυκτέρευσε.

Το πρωί της  επομένης, 14 Σεπτεμβρίου, συνέχισε την  πορεία του και ύστερα από δύο  ώρες έφτασε στο χριστιανικό χωριό  Βερτόπι, όπου οι κάτοικοι τους υποδέχθηκαν  με μεγάλο ενθουσιασμό και δάκρυα χαράς ως ελευθερωτές.
Μετά από ανάπαυση λίγων ωρών η φάλαγγα συνέχισε την κίνηση της προς το Βεράτι, που  απέχει από το χωριό Βερτόπι τέσσερις ώρες πορείας. Μικρό τμήμα από  έξι έφιππους ανιχνευτές με επικεφαλής τον Επιλοχία Γαλάνη, προηγείτο της  φάλαγγας. Μετά από μίας ώρας πορεία φάνηκε από μακρυά το Βεράτι και  οι ανιχνευτές με καλπασμό απομακρύνθηκαν από τη φάλαγγα για να φτάσουν  όσο γρηγορότερα μπορούσαν στην πόλη.

Ο Υπολοχαγός Δρέλλιας, ύστερα από διαταγή του Αρχηγού  του Αποσπάσματος, τους πρόλαβε στην είσοδο της πόλης ενώ η υπόλοιπη δύναμη βρισκόταν σε απόσταση τριών  ωρών περίπου. Ο Επιλοχίας Γαλάνης  και οι ανιχνευτές του δεν δέχθηκαν να περιμένουν και έτσι ο Δρέλλιας τέθηκε επικεφαλής του μικρού τμήματος και κινήθηκε προς την πόλη.
Στην αρχή κανείς δεν έδωσε προσοχή στο μικρό  έφιππο τμήμα που περνούσε. Σύντομα  όμως οι Έλληνες και οι Χριστιανοί της πόλης αντελήφθησαν ότι επρόκειτο  για Αυτονομιακούς στρατιώτες και  με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις τους οδήγησαν στο Διοικητήριο. 

Έπειτα ο Αλβανός Διοικητής παρέδωσε άνευ όρων την πόλη στον Αυτονομιακό Στρατό. Μετά από λίγες ώρες έφτασε και το Απόσπασμα με επικεφαλής το Λοχαγό Λεοντοκιανάκο.
Το Βεράτι είχε σκεπαστεί από χιλιάδες ελληνικές  σημαίες και όλοι οι Έλληνες κάτοικοι είχαν συγκεντρωθεί στην είσοδο και  τους δρόμους για να υποδεχθούν τους στρατιώτες

Ο Λεοντοκιανάκος επέτρεψε στους Αλβανούς αξιωματικούς να φέρουν τα ξίφη τους, ενώ η αλβανική χωροφυλακή αφοπλίστηκε, αλλά παρέμεινε  στις θέσεις της. Οι φυλακισμένοι για πολιτικά αδικήματα και όλοι οι Έλληνες μετά από διαταγή αποφυλακίστηκαν και τέλος για την εδραίωση της τάξης πάρθηκαν όλα τα αναγκαία μέτρα και κηρύχθηκε ο στρατιωτικός νόμος.

Στον Στρατιωτικό  και Πολιτικό Αρχηγό Κολώνιας –  Πρεμετής Θεόδωρο Μαντούβαλο εστάλη  τηλεγράφημα που πληροφορούσε για  την κατάληψη του Βερατίου και  ζητούνταν ενισχύσεις άμεσα.

Η Κυβέρνηση  της Αυτονόμου Ηπείρου πληροφορηθείσα τα γεγονότα και δεσμευμένη από προηγηθείσες σχετικές συμφωνίες αποστέλλει το επείγον  τηλεγράφημα προς τον Μαντούβαλο:
«Εγκαταλείψατε  Βεράτιον, ύψιστα εθνικά συμφέροντα καταστρέφονται.
Γ. Ζωγράφος –  Δ. Δούλης».
Τα πράγματα αρχίζουν σύντομα να μεταβάλλονται. Πριν κοπάσουν οι πανηγυρισμοί με τηλεγράφημα  από Έλληνες του Δυρραχίου γίνεται γνωστό ότι πάνω από 2000 Αλβανοί στρατιώτες κατευθύνονται προς το Βεράτι υπό την αρχηγία του Συνταγματάρχη Μουσά Κιαζήμ.
Ο Υπολοχαγός Δρέλλιας με εντολή του Λεοντοκιανάκου κινήθηκε προς τα νότια για να βρει τα υπόλοιπα Αυτονομιακά Σώματα προς ενίσχυση και  στις 16 Σεπτεμβρίου συνάντησε τον  Ταγματάρχη Τσίπουρα, ο οποίος του  μεταβίβασε ότι μετά από εντολή της Ελληνικής Κυβέρνησης ο Ελληνικός Στρατός ανακαταλαμβάνει τη Βόρειο Ήπειρο, δίνοντας του τη διαταγή να ειδοποιήσει όσους βρίσκονταν στο Βεράτι να επιστρέψουν στις θέσεις τους.
Τότε το Απόσπασμα  Λεοντοκιανάκου βγήκε από το Βεράτι για να αντιμετωπίσει τις αλβανικές  δυνάμεις που έρχονταν από το Δυρράχιο. Μόλις έφτασαν στη γέφυρα Χασάν  Μπέουτ και πριν προλάβουν να εγκατασταθούν  εμφανίστηκαν οι Αλβανοί που άρχισαν  να βάλουν κατά των Αυτονομιακών οι οποίοι έσπευσαν να λάβουν γρήγορα πρόχειρες θέσεις άμυνας. 

Η μάχη που ακολούθησε ήταν άνιση και απεγνωσμένη. Ο εχθρός διέθετε πολύ περισσότερες δυνάμεις (αναλογία 12 προς 1), πολυβόλα, πυροβολικό και άφθονα πυρομαχικά. Οι Αλβανοί εκμεταλλεύτηκαν το πυροβολικό τους και αποδεκάτισαν τους Αυτονομιακούς οι οποίοι παρόλα αυτά απέκρουσαν όσες επιθέσεις γίνονταν για να εκτοπιστούν από τις θέσεις τους. Οι απώλειες ήταν μεγάλες και για τις δύο πλευρές. Ο Λεοντοκιανάκος σε κάποια στιγμή διέταξε τις σάλπιγγες να σημάνουν έφοδο στις γραμμές των κατάπληκτων Αλβανών. Οι εχθρικές γραμμές κλονίστηκαν και άρχισαν να οπισθοχωρούν. 

Τα πολυβόλα τους αχρηστεύτηκαν και τρία από αυτά έπεσαν στα χέρια των Αυτονομιακών οι οποίοι έμειναν όμως με 70 άνδρες. Οι μόνοι επικεφαλής που ζούσαν ακόμα ήταν ο Λεοντοκιανάκος και ο Γαλάνης οι οποίοι οργάνωσαν τη μεταφορά των τραυματιών και την υποχώρηση στο Βεράτι. Οι Αλβανοί είχαν περίπου 400 νεκρούς.

Την επομένη, 17 Σεπτεμβρίου, ο Λοχαγός Λεοντοκιανάκος με τον ξάδερφο του Γεώργιο Στεφανάκο εγκατέστησαν φυλάκια προς την κατεύθυνση του εχθρού ο οποίος επιτέθηκε την αυγή από πολλά σημεία συγχρόνως. Οι Αυτονομιακοί προσπάθησαν να διασπάσουν τον κλοιό με ηρωική έξοδο. Ελάχιστοι όμως το κατόρθωσαν. Συνελήφθησαν αιχμάλωτοι 25 άνδρες, μεταξύ των οποίων οι Λεοντοκιανάκος και Στεφανάκος. Από τους τραυματίες δεν επέζησε κανείς.

Στις 18 Σεπτεμβρίου  επέρχεται το τέλος και των  δύο αυτών όντως ηρώων, τους οποίους  αφού περιήγαγαν οι δήμιοι με χλευασμούς και βασανιστήρια ανά την πόλη, τους έστησαν στα εδώλια της εκτελέσεως στην πλατεία. Πρώτα εκτέλεσαν δια  ριπών πολυβόλου τον Γεώργιο Στεφανάκο τον οποίον εκπνέοντα  ασπάζεται ο Λεοντοκιανάκος για  να ακολουθήσει ο παρακάτω διάλογος:

Μουσά Κιαζήμ: Εάν  ζητωκραυγάσεις υπέρ της Αλβανίας θα σου χαρίσω τη ζωή

Αντώνης Λεοντοκιανάκος: Εάν εκ τούτου εξαρτάται η ζωή μου, φωνάζω με όλη μου τη δύναμη «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ»!

και εξέπνευσε  επαναλαμβάνοντας τα τελευταία αυτά λόγια, δεχόμενος τις σφαίρες  από το πιστόλι του Κιαζήμ και  τις μαχαιριές ενός άγριου Αλβανού  δημίου του.
Την ίδια τύχη αλλά δι’ αγχονισμού είχε και ο κατ’ εξοχήν ανθρωπιστής και πατριώτης  ιατρός Καϊάνας καθώς και άλλοι, που εξετέθησαν στην υποδοχή των  τολμηρών Αυτονομιακών.

Οι  Έλληνες  του Βερατίου ενταφίασαν τους ήρωες  στο Ελληνικό Σχολείο της πόλης.

Το ηρωικό αυτό ολοκαύτωμα δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει  από άλλα ανάλογα της ελληνικής ιστορίας, τα οποία πρέπει να προβάλλονται ως πρότυπα ηρωισμού αυτοθυσίας για κάθε υψηλό ιδεώδες και δη για την Πατρίδα.

Ο Λεοντοκιανάκος και οι Στρατιώτες του στέκονται  επάξια μαζί με τον Λεωνίδα και  τους 300 του και όσους εθελοντές  ήρωες ακολούθησαν σε αντίστοιχες  ηρωικές πράξεις. 

Πηγές: 
- «Ο Βορειοηπειρωτικός  Αγώνας» Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού,
- «Ο Αυτονομιακός Αγώνας της Β. Ηπείρου 1914 από τη σκοπιά των Αγωνιστών» Απόστολου Παπαθεοδώρου


Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Παρέμβαση ΕΣΒΗ 1914 σε διεθνή ημερίδα για τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων

Ο εκπρόσωπος του ΕΣΒΗ 1914 Ιωάννης Παππάς απευθύνει ερωτήσεις στους ομιλητές της ημερίδας

Το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε ημερίδα με θέμα: «Η Νομική Κατοχύρωση των Δικαιωμάτων των Μειονοτήτων», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την 61η επέτειο των Σεπτεμβριανών που διοργάνωσε η Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών (Οι.Ομ.Κω) στην Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά.

Κεντρικοί ομιλητές ήταν η Καθηγήτρια και Πρόεδρος της Συμβουλευτικής Επιτροπής για τη Σύμβαση Πλαίσιο της Προστασίας των Εθνικών Μειονοτήτων του Συμβουλίου της Ευρώπης Petra Roter και ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ηνωμένων Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN) Loránt Vincze. Συντονιστής ήταν ο Πρόεδρος της Οι.Ομ.Κω. Νικόλαος Ουζούνογλου.
Μετά το πέρας των εισηγήσεων ακολούθησαν ερωτήσεις από τους παρευρισκόμενους προς τους κεντρικούς ομιλητές.

Μεταξύ άλλων ερώτηση προς την Πρόεδρο της Συμβουλευτικής Επιτροπής για τη Σύμβαση Πλαίσιο της Προστασίας των Εθνικών Μειονοτήτων του Συμβουλίου της Ευρώπης Petra Roter έθεσε και το μέλος του προεδρείου του Εθνικού Συλλόγου "Βόρειος Ήπειρος 1914" Ιωάννης Παππάς.   


Η ερώτηση που κατατέθηκε και γραπτώς είχε ως εξής:

«Αξιότιμη κυρία Roter,
Ονομάζομαι Ιωάννης Παππάς και εκπροσωπώ τον Εθνικό Σύλλογο Βόρειος Ήπειρος 1914, φορέα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία.

Η Ελληνική Μειονότητα αναγνωρίστηκε ουσιαστικά από το αλβανικό κράτος με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, το οποίο συνυπέγραψε με τις Μεγάλες Δυνάμεις (Μ. Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Αυστρο-ουγγαρία, Γερμανία, Ιταλία) στις 17/05/1914 και την Συμφωνία της Καπεστίτσας που συνυπέγραψε με την Ελλάδα στις 20/05/1920.

Επίσης η Αλβανία υπέγραψε την Σύμβαση - Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων στις 29/06/1995, το επικύρωσε στις 28/09/1999 και ισχύει στο αλβανικό κράτος από την 01/01/2000.

Θα ήθελα να σας κάνω γνωστό ότι το πρωταρχικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, δηλαδή της ιστορικής περιοχής που σήμερα αποτελεί το νότιο τμήμα της επικράτειας της Αλβανίας, είναι ότι το αλβανικό κράτος αναγνωρίζει την ιδιότητα της
Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας για τους κατοίκους των μόλις 99 χωριών που ανήκουν στο Δήμο Δρόπολης της Περιφέρειας Αργυροκάστρου και στον Δήμο Φοινίκης της Περιφέρειας Αυλώνας.

Με αυτόν τον τρόπο μένουν εκτός Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας περιοχές με αμιγή ή σημαντικό ελληνικό πληθυσμό, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι τους να μην δικαιούνται τα ανάλογα δικαιώματα.

Μεγαλύτερο παράδειγμα αποτελεί η πόλη των Αγίων Σαράντα, η οποία μέχρι το 1991, όταν και έπεσε το κομουνιστικό καθεστώς, είχε σαφή ελληνική πληθυσμιακή πλειοψηφία. Απόδειξη ήταν η ανάδειξη εκείνη τη χρονιά στις πρώτες δημοκρατικές εκλογές του Έλληνα υποψηφίου Λάμπη Γκιάτη ως Δημάρχου της πόλης. Στη συνέχεια όμως βάση μεθοδεύσεων των αλβανικών
κυβερνήσεων πραγματοποιήθηκε ένας ξέφρενος εποικισμός των Αγίων Σαράντα, με κατάληξη σήμερα οι Έλληνες να αποτελούν στην πόλη μειοψηφία.

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται τα τελευταία χρόνια και σε μία άλλη μη αναγνωρισμένη μειονοτική περιοχή με ελληνικό πληθυσμό, τη Χιμάρα, όπου λαμβάνει χώρα υφαρπαγή ιδιοκτησιών, ενώ τις ημέρες που διανύουμε η αρπαγή των περιουσιών έχει και την στήριξη της αλβανικής κυβέρνησης με πρόσχημα κάποιο αυθαίρετο σχέδιο ανάπτυξης.

Όμως το Άρθρο 16, που απαγορεύει την εθνική πληθυσμιακή αλλοίωση, καταπατάται αδιάκοπα ακόμα και σε αναγνωρισμένα από το αλβανικό κράτος ελληνικά μειονοτικά χωριά κυρίως στην ευρύτερη περιοχή των Αγίων Σαράντα, τα οποία θεωρητικά προστατεύονται από τη Σύμβαση - Πλαίσιο.

Το πρόβλημα της μη αναγνώρισης κάποιων περιοχών επεκτείνεται και στην μη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας από δημόσια μειονοτικά σχολεία. 

Θα ήθελα να σας ρωτήσω κυρία πρόεδρε:

1ον) Πως μπορούμε σε περιοχές με ελληνική πλειοψηφία ή με σημαντικό ποσοστό ελληνικό πληθυσμού, τις οποίες δεν αναγνωρίζει το αλβανικό κράτος ως μειονοτικές, να εξασφαλίσουμε τα ανάλογα δικαιώματα που απορρέουν από τη Σύμβαση - Πλαίσιο;

2ον) Εφόσον ένα κράτος, ακόμα και σε περιοχές που αναγνωρίζει ως μειονοτικές, παραβιάζει αποδεδειγμένα τη Σύμβαση – Πλαίσιο, προχωρώντας σε εθνική πληθυσμιακή αλλοίωση, σε ποιες ενέργειες πρέπει να καταφύγουν τα μέλη των εθνικών μειονοτήτων και που πρέπει να
απευθυνθούν ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη;
»


Η απάντηση της εκπροσώπου του Συμβουλίου της Ευρώπης Petra Roter:

«Είναι μία καλή ευκαιρία τώρα. Η Αλβανία έχει υπογράψει και έχει υιοθετήσει τη Σύμβαση - Πλαίσιο, επομένως είναι ο πλέον κατάλληλος χρόνος να κάνετε τις παρεμβάσεις σας στην Γραμματεία της Σύμβασης - Πλαίσιο και να ενημερώσετε για το τι συμβαίνει. 
Όταν εμείς θα επισκεφθούμε την Αλβανία θα πάμε να δούμε και τα μέλη της Ελληνικής Μειονότητας, όπου θα εξετάσουμε και θα διαπιστώσουμε αυτά τα οποία αναφέρετε.
Βεβαίως η αλλοίωση πληθυσμού είναι παραβίαση της Συνθήκης. Υπάρχουν σοβαρές εξελίξεις στην Αλβανία με αναπτυξιακά προγράμματα τα οποία πρέπει να λάβουμε υπόψιν όπως επίσης θα λάβουμε υπόψιν με πολύ προσοχή αυτά τα οποία θα μας αναφέρετε».    

Όσον αφορά την πρώτη ερώτηση η κυρία Roter απάντησε και σε συνδυασμό και με άλλη ερώτηση ότι η Σύμβαση - Πλαίσιο δεν καθορίζει τι αποτελεί και τι δεν αποτελεί μειονότητα, όσον αφορά τις περιοχές, δίνοντας ένα ευέλικτο ορισμό στον χαρακτηρισμό.  

Όπως και να έχει ο Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914 άνοιξε άλλον έναν δίαυλο επικοινωνίας με τους διεθνείς οργανισμούς. 


Από αριστερά Petra Roter, Lorant Vincze, Νικόλαος Ουζούνογλου

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Η Ελληνική Αστυνομία απαγόρευσε τη σημαία της Βορείου Ηπείρου σε ελληνικό γήπεδο!

Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι...

Την Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου, στις 5:45 μ.μ μέλη του Εθνικού Συλλόγου "Βόρειος Ήπειρος 1914" καθώς και άλλοι Βορειοηπειρώτες και Ελλαδίτες πατριώτες παραβρέθηκαν στο Δημοτικό Στάδιο Περιστερίου, προκειμένου να παρακολουθήσουν τον αγώνα Ελλάδα - Αλβανία, για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2017, κάτω των 21 ετών.

Κατά την είσοδο τους όμως στο στάδιο η Ελληνική Αστυνομία, ύστερα από έλεγχο, τους απαγόρευσε να εισέλθουν με τις ιστορικές σημαίες της Βορείου Ηπείρου.

Στις έντονες διαμαρτυρίες των Βορειοηπειρωτών φιλάθλων για τον λόγο που δεν επέτρεπαν οι αστυνομικοί την ανάρτηση των συμβόλων της ιδιαίτερης πατρίδας τους, τα όργανα της τάξης απαντούσαν ότι "η συγκεκριμένη σημαία δεν είναι αναγνωρισμένη από το ελληνικό κράτος", "απαγορεύονται σύμβολα με πολιτικό μήνυμα", "δεν πρέπει να προκαλούμε τους αλβανούς όπως προκαλούν αυτοί" και άλλες παρόμοιες φαιδρές δικαιολογίες. 

Στις επισημάνσεις ότι η συγκεκριμένη σημαία αποτελεί ιστορικό σύμβολο του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού ο οποίος είναι αναγνωρισμένος από διεθνείς οργανισμούς και συνθήκες, ενώ το ζήτημα του παραμένει ανοικτό διεθνώς, οι αστυνομικοί είπαν ότι εκτελούσαν εντολή χωρίς να διευκρινίσουν ποιος ήταν αυτός που την έδωσε, παραπέμποντας τους φιλάθλους στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής.     

Σε επικοινωνία που είχαν όμως οι φίλοι της Εθνικής Ελλάδος με τη ΓΑΔΑ, ζητώντας την εντολή απαγόρευσης εισόδου και ανάρτησης της σημαίας της Βορείου Ηπείρου γραπτώς, έλαβαν τις ίδιες αόριστες απαντήσεις για τον υπεύθυνο αξιωματικό που έδωσε την εντολή και στον οποίο ήθελαν να απευθυνθούν καθώς και ότι πρέπει να πάνε στα γραφεία αν ήθελαν να καταθέσουν παράπονα.  

Εφόσον οι σημαίες δεν πέρασαν, οι φίλαθλοι προχώρησαν σε διαμαρτυρία ανοίγοντας μία μεγάλη σημαία της Βορείου Ηπείρου έξω από το Δημοτικό Στάδιο του Περιστερίου κατά την διάρκεια της ανάκρουσης των εθνικών ύμνων. 

Επειδή όμως "το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι" η σημαία της Βορείου Ηπείρου έδωσε το παρόν στις κερκίδες τυπωμένη στην μπλούζα νεαρού Βορειοηπειρώτη! 

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αστυνομικοί παρακολούθησαν απαθείς την ρίψη μπουκαλιού από αλβανούς οπαδούς στον παίκτη της Εθνικής Ελλάδος Άνταμ Τζανετόπουλο κατά την αποχώρηση του προς τα αποδυτήρια, μετά την αποβολή του, στο 85ο λεπτό της συνάντησης. 
Στην διαμαρτυρία φιλάθλου για το γεγονός, τα "όργανα της τάξης" δικαιολόγησαν την αδράνεια τους λέγοντας ότι "είναι δουλειά του παρατηρητή αγώνα", αν και η αυτονόητη κίνηση που έπρεπε να κάνουν ήταν να προβούν αμέσως στη σύλληψη του δράστη. 

Η ΕΛ.ΑΣ. απαγορεύει την ανάρτηση ιστορικών συμβόλων που συνεχίζουν να εκπροσωπούν ένα κομμάτι του Ελληνισμού αλλά κλείνει τα μάτια σε κινήσεις που απειλούν την ακεραιότητα των παικτών της Εθνικής μας! 
Εις ανώτερα!

Η υπόθεση μόλις άνοιξε... 



Φίλοι της Εθνικής Ελπίδων ανοίγουν τη σημαία της Βορείου Ηπείρου 
έξω από το Δημοτικό Στάδιο Περιστερίου

Βορειοηπειρώτες με τον ακούραστο "Εθνικάρα" Γιάννη Ματζουράνη, 
που συνεχίζει στα 81 του χρόνια να στηρίζει την Εθνική Ελλάδος




13 Ιουλίου 2011 - Στάδιο Κορυτσάς 
Οπαδοί του ΑΠΟΕΛ αναρτούν στον αγώνα με την Σκεντερμπέου, για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, σημαίες της Βορείου Ηπείρου. 
Δεν αντέδρασαν οι αλβανοί αστυνομικοί αλλά αντέδρασαν οι Έλληνες στο Περιστέρι!!! 

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Έξι χρόνια από τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα


Έξι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα, που έγινε μερικές δεκάδες μέτρα έξω από το σπίτι του στη Χιμάρα της Βορείου Ηπείρου.

Ο 37χρονος έχασε τη ζωή του το βράδυ της 12ης Αυγούστου 2010 από μισαλλόδοξους αλβανούς εξτρεμιστές επειδή επέμενε να μιλάει δημόσια την ελληνική γλώσσα στην γενέτειρα του. 

Είναι γνωστό ότι τόσο η εκάστοτε αλβανική κυβέρνηση όσο και η αλβανική κοινωνία δεν αναγνωρίζουν την ελληνική εθνική ταυτότητα της Χιμάρας και των κατοίκων της και δεν χάνουν την ευκαιρία να το υπενθυμίζουν σε κάθε ευκαιρία.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο πολιτικός κόσμος, τα ΜΜΕ, η κοινή γνώμη αλλά και η "δικαιοσύνη" της Αλβανίας αντιμετώπισαν λίγο - πολύ ως "ήρωες" τους άνανδρους δολοφόνους του Αριστοτέλη...

Τον τελευταίο χρόνο, αρχής γενομένης από την κατεδάφιση του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου στους Δρυμάδες τον περσινό Αύγουστο, η αλβανική πλευρά έχει ξεκινήσει ένα νέο γύρο λυσσαλέου πολέμου κατά του Ελληνισμού της Χιμάρας, έχοντας ως όχημα την δημοτική αρχή του γενίτσαρου Γκέργκι Γκόρο.

Μαζί με την απαγόρευση ουσιαστικά της γλώσσας μας, για την οποία δολοφόνησαν τον Αριστοτέλη Γκούμα, θέλουν να αρπάξουν τις ιδιοκτησίες, ακόμα και να γκρεμίσουν τα σπίτια αυτοχθόνων κατοίκων της Χιμάρας.

Αν όλα αυτά δεν αποτελούν Γενοκτονία, τι αποτελούν τότε;

Το χειρότερο όμως σε αυτή την υπόθεση είναι ότι οι ίδιοι οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου δείχνουν να έχουν ξεχάσει την θυσία του Αριστοτέλη και γενικότερα να αδιαφορούν για την τύχη της ιδιαίτερης πατρίδας τους.

Δυστυχώς τις τελευταίες μέρες, με εξαίρεση τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Κυριακή 14 Αυγούστου στο Δημαρχείο Χιμάρας για το ιδιοκτησιακό, ενημερωνόμαστε μόνο για την πραγματοποίηση διάφορων εκδηλώσεων πολιτιστικού και ψυχαγωγικού χαρακτήρα στα πάτρια εδάφη, από φορείς - με κυριότερο την ΔΕΕΕΜ Ομόνοια - που θα έπρεπε να συμβάλλουν στην συσπείρωση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων του και την καταπολέμηση των μεθοδεύσεων που οδηγούν στον αφανισμό του.

Ο Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914 τιμά την θυσία του Αριστοτέλη Γκούμα, συνεχίζοντας με τις όποιες δυνάμεις του τον αγώνα για τη δικαίωση της αλύτρωτης Ηπείρου.


Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914
12 Αυγούστου 2016




ΑΘΑΝΑΤΟΣ! 

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

2 Αυγούστου 1943: Η Σφαγή της Γλύνας - Μαρτυρίες του Γιώργου Γκίκα


  • Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών.
  • Οι μπαλίστες με τη βοήθεια των ιταλοφασίστων καταχτητών εκτελούν 27 άνδρες του χωριού.
  • Το χωριό είχε ανοιχτά τάσεις ενάντια στις τότε κομμουνιστικές ομάδες.
  • Πέπλο μυστηρίου σκεπάζει ακόμα μερικές πτυχές του εγκλήματος.
  • Σ’ αυτήν την τόσο μεγάλης σημασίας επέτειο θα πρέπει να έχουμε παλλαϊκή συμμετοχή και να επενθυμείται όχι μόνο την ημέρα αυτή.

Ο Γιώργος Γκίκας θυμάται

Στις αρχές Αυγούστου 1943 ο γερμανικός στρατός επέστρεφε από μία επιχείρηση που είχε κάνει στα εδάφη μας. Ήταν μέρα Σάββατο και ως την Κυριακή το απόγευμα επέστρεψαν στις βάσεις τους. Οι χωριανοί μου χαρούμενοι αλώνιζαν τα στάρια τους και σε κάθε αλώνι άκουγες χαρούμενες φωνές των παιδιών και τα τραγούδια των μεγάλων. Όλοι χαίρονταν για τη νέα σοδειά.

Δυστυχώς όμως μεγάλο κακό τους περίμενε. Οι Λιμποχοβινοί και Νεπραβιστιώτες με αρχηγούς τους Νάτζο Μπελέρι και Φεχμί Κούλα, ήταν έτοιμοι για το κακό κατά της Γλύνας.
Είχαν αποφασίσει να εγκληματίσουν εις βάρος αθώων ανθρώπων. Ίσως στο έγκλημα αυτό να βοήθησε και ο δήθεν αρχηγός της τσέτας, ο οποίος δρούσε στον τόπο μας ενώ την οικογένεια του την είχε ασφαλίσει στο Δελβινάκι της Ελλάδας.

Τον Ιούλιο μήνα οι ηγέτες της μειονότητας (σ.σ. του αλβανικού ΕΑΜ) είχαν κάνει μια πλατιά συγκέντρωση στην λυκοφωλιά την Νεπράβιστα. Πήραν την απόφαση να χτυπηθεί ο εθνικισμός (σ.σ. τα παλικάρια του ΜΑΒΗ). Οι χωριανοί μου εκείνη την περίοδο αρνήθηκαν να ενταχθούν με το αλβανικό ΕΑΜ, παρ’ όλες τις προσπάθειες του Λευτέρη Τάλλιου, του Α. Λάλαϊ και άλλων και πίστευαν ότι ήρθε καιρός να κερδίσουν την ελευθερία τους.

Οι μπαλίστες ζήτησαν βοήθεια από τους Ιταλούς που έδρευαν στους Γεωργουτσάτες. Οι Ιταλοί έσπευσαν σε βοήθεια, στέλνοντας κατά της Γλύνας στρατό με όλα τα πολεμικά μέσα, οι οποίοι οχυρώθηκαν στους λόφους του χωριού.
Οι μπαλίστες με επικεφαλής τον Νέτζο Μπελέρι, αφού εκτέλεσαν 13 παιδιά από το Λιμπόχοβο, ανάμεσα τους και τον παπά Αχιλλέα Γραμματικό, κίνησαν για τη Γλύνα.
Τα παιδιά ήταν όλα των μανάδων από το χωριά μας, για τα οποία δεν έγραψε ποτέ κανένας για το βάρβαρο αυτό έγκλημα.

Τα χαράματα 2 Αυγούστου 1943 κινούν για τη Γλύνα, μπαίνουν στο χωριό με μεγάλη βαρβαρότητα καίγοντας και πλιατσικολογώντας όλα τα σπίτια του χωριού, σύγκεντρωσαν όλα τα παιδιά, όσα μπόρεσαν, μάλιστα μερικά από το φόβο τους παρουσιάστηκαν μόνα τους. Η συμπεριφορά τους ήταν βάρβαρη και χυδαία. Έβριζαν και ξυλοκοπούσαν σαν να ήταν αγρίμια. Έλεγαν: «Αν δείτε το αυτί σας θα δείτε και την Ελλάδα».

Μας πήραν και μας κατηύθυναν προς το Λιμπόχοβο, χωρίς να γνωρίζουμε το που θα μας πάνε. Στον Άϊ Νικόλα της Βραχογοραντζής μας σταμάτησαν και κλωτσώντας μας ζήτησαν ντοκουμέντα. Εγώ έδωσα ένα ντοκουμέντο που είχα από το σχολείο Σερρών. Τότε κάποιος φώναξε «Greko Greko». Ήμουν τότε παιδί 18 χρονών. Δεν γνωρίζαμε που μας πήγαιναν και τι μας περίμενε. Πιστεύαμε ότι μας πήγαιναν για ανακρίσεις και πως γρήγορα θα επιστρέφαμε γιατί ήμασταν αθώοι. Ποτέ δεν πιστεύαμε ότι θα μας εκτελούσαν.

Όταν μας πήγαν για εκτέλεση στο λάκκο της Μέλενης τότε τα χάσαμε που είδαμε τα πολυβόλα στημένα και όλοι οι άλλοι οπλισμένοι. Ενώ αυτοί βρίζανε και ετοιμάζονταν να μας πυροβολήσουν, εμείς γυρίσαμε τα μάτια προς τον ουρανό και ζητούσαμε βοήθεια από το Θεο. Μέσα σε λίγα λεπτά το κάθε τι τελείωσε.  Όλοι ήταν νεκροί εκτός από τους Δόση Λέκα, Ηρακλή Λέκα και Χρήστο Καραδήμα.

Εγώ γλύτωσα γιατί ο Ντίλιος Κατσούκης, αγωγιάτης, έφερνε εμπόρευμα στους Τσομαίους στο θείο μου Βασίλη Γκίκα, ο οποίος του έδινε κανένα δώρο. Εκείνη την ημέρα για να γλυτώσει το παιδί του γαμπρού του κι εμένα του ζήτησε και πήρε 50 χρυσά και 150 ναπολιόνια χάρτινα. Την τελευταία στιγμή με τράβηξε από το σωρό των αδικοσκοτωμένων και επέστρεψα να δω την οικογένεια και το χωριό μου.

Έχω την εντύπωση ότι το έγκλημα ήταν σαν αποτέλεσμα της κρυφής συνεργασίας των δύο αλβανικών κομμάτων με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Αυτό το βγάζω σαν συμπέρασμα επειδή ο Ισούφ Τσομπάνι γνώριζε για το έγκλημα και το αποκάλυψε στην Αθηνά Γκίκα και μάλιστα της είπε ότι θα την σκοτώσει αυτή και το 6χρονο παιδάκι της.
Ενώ στις 5 Αυγούστου 1943 το ΕΑΜ μας κάλεσε σε μία συγκέντρωση στο Ορεινό Πωγωνίου (Ελλάδα). Δύο επιτατραμένοι της Πανηπειρωτικής Επιτροπής (Αλέκος Τσάτης και Αλέξης Γιάνναρης), όχι μόνο δεν πόνεσαν που κλέγαμε, αλλά χλεύαζαν! Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.
Έτσι χτυπήθηκε ο εθνικισμός και επικράτησαν οι πέντε κομμουνιστές στα 50 χωριά μας...

Γεώργιος Γκίκας

Αυτόπτης μάρτυρας

ΛΑΪΚΟ ΒΗΜΑ 
15 Ιουλίου - 1 Αυγούστου 2008                

   

 Άρθρο του Γιώργου Γκίκα το 2013 για τα 70 χρόνια από την Σφαγή της Γλύνας

        Πέρασαν 70 χρόνια από τις 2 Αυγούστου του 1943, τη μαύρη αυτή επέτειο που ρήμαξε το δύστυχο χωριό μου. Σαν αυτόπτης μάρτυρας συχνά έχω γράψει για το μαύρο συμβάν, Υπήρχαν όμως και φορές που τα λόγια μου δεν βρήκαν την ανταπόκριση που άξιζε. Ίσως μερικοί την θλιβερή αυτή μέρα να τη χρησιμοποιούν για δικούς τους σκοπούς.
   Πριν αρχίσει το κίνημα  στα χωριά μας υπήρχαν Εθνικές Οργανώσεις οι οποίες είχαν σαν σκοπό να δημιουργήσουν ομάδες υπεράσπισης των κατοίκων και των περιουσιών τους από ληστείες και λεηλασίες.


    Δυστυχώς όμως από  τις αρχές του 1943 εμφανίστηκαν  κομμουνιστικές ομάδες. Αυτές άρχισαν το έργο τους με εκτελέσεις Εθνικοφρόνων δικών μας με το πρόσχημα ότι είναι αντιδραστικοί ή και πράκτορες των Ιταλών. Έτσι το έπαθε ο Βασίλης Γκουζούνας, Χρήστος Σκεύης, Γιάννης Λόλης, Λαζάκης κ. α.

         Στο χωριό  μου υπήρχε μια ψυχή ένα  σώμα. Σε καμία ομάδα Εθνικιστική ή Κομμουνιστική δεν της επιτρεπόταν να στάθμευε στο χωριό. Για τον ιερό σκοπό οι χωριανοί μου από το καλοκαίρι του 1942 ορκίστηκαν στην εκκλησία παρουσία του ιερέα και του πρόεδρου της τότε ΜΑΒΗ κ. Βασίλη Σιαχίνη, ότι θα πολεμήσουν μέχρι τέλος για τα ιδανικά τους. Παρά τη μυστικότητα αυτό μαθεύτηκε. Έτσι που «οι σύντροφοι Δροπολίτες» στη συγκέντρωση που έκαναν στη «φωλιά του λύκου» πήραν απόφαση να ξεριζώσουν την αντίδραση. Οι Γλινιώτες γαλουχημένοι με την πνοή του ΄13-΄14  και την σχολική εξέγερση του 1934 που πρωτοστάτησαν έβλεπαν ότι τα όνειρά τους χάνονταν και σε αυτή την ευκαιρία. 
    Πολλοί πέρασαν να  τους πείσουν να οργανωθούν  στο αλβανικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.  Στάθηκε όμως αδύνατο. Τέτοιοι ήταν τόσο ο Λ. Τ. μα με ειδική αποστολή ήρθε και ο Α. Τ. ο οποίος και διώχτηκε.
   Στο φυγιό του απείλησε  με το περίστροφό του τον  Γιάννη Γκίκα. 

     Οι μέρες κυλούσαν  σε βάρος των Γλυνιωτών. Μη  πιστεύοντας ποτέ σε τέτοιο  έγκλημα που ήταν το δεύτερο στον τόπο μας μετά τον σκοτωμό των άτυχων γεωργών της Βραχογοραντζής το 1916.
   Το χωριό μας απροστάτευτο  και μη οργανωμένο έπαθε αυτό που έπαθε. Για να είμαι πιο ξεκάθαρος προς τους αναγνώστες το έκαναν οι Εθνικιστές Αλβανοί (μπαλίστες) Όμως από 3-4 συμβάντα την ίδια εποχή σε υποχρεώνουν να σκεφτείς κάτι που ως σήμερα δεν βγήκε στην επιφάνεια.

1. Αφού ο Ισούφ Τσομπάνης (των παρτιζάνων) το γνώριζε, γιατί δεν ειδοποίησε;
2. Το Νοέμβρη του 1943 στον τελευταίο  πόλεμο του Λιμποχόβου 12 Γλυνιώτες  που πήραν μέρος στον πόλεμο  με το εφεδρικό της Πάνω  Δρόπολης, φυλακώθηκαν και οι 12. Ύστερα  από συζητήσεις αφέθηκαν ελεύθεροι  οι 9 και κρατήθηκαν οι 3: Γ. Γκίκας, Γ. Σκόπας, Ν. Σκόπας. Με τη μεσολάβηση του Βασίλη Νταλιάνη ο Γ. Σκόπας και ο Ν. Σκόπας αφέθησαν ελεύθεροι ενώ ο Γ. Γκίκας εκτελέστηκε.
3. Στην επιχείρηση του Ιούνη  και πάλι οι Γερμανοί με  τους μπαλίστες του R. Gouga σταθμεύουν στη Γλύνα.  Πως δεν βρέθηκε άλλο χωριό για τη στάθμευσή τους;

   Στην επιχείρηση  αυτή ένας μπαλίστας με το  όνομα Σελίμ από το Λιαγκντούσι  πρώην τσοπάνος του Νάσιο Τσέλιου  βρέθηκε εκεί. Ο μπάρμπα- Νάσιος  αφού τον γνώρισε του είπε:
   « Μωρέ Σελίμ τι να  κάνω;» Ο Σελίμ του απάντησε: «Άκου Νάσιο, πάρε την οικογένειά σου και το βιο σου και φεύγα από το βουνό. Αυτές τις μέρες θα κάνουμε έναν ψευτοπόλεμο με τους παρτιζάνους για να κόψουμε τελειωτικά το χωριό». Και έτσι έγινε.

Θα αναφέρω και κάνα δυο περιστατικά μεταπολεμικά: 
1. Το επεισόδιο του λιβαδιού της Γλύνας παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1950 που 45 Γλυνιώτες φυλακώθηκαν ένα βράδυ εκ των οποίων οι 18 δικάστηκαν και εκτοπίστηκαν. 


2. Το 1951 ή 1952 μετά από μια ψηφοφορία που το 70 % των ψηφοφόρων ψήφισαν στο μαύρο, (έτσι λέγαμε τότε), έτρεξαν διαφωτιστές από τα Τίρανα που με απειλές και εκφοβισμούς είπαν: Ή θα προσαρμοστείτε στο νέο καθεστώς ή θα σας διαλύσουμε το χωριό. Αυτά και άλλα συνέβησαν λόγω ή της μυωπίας ή των δικών μας ή στη σκληρή γραμμή που κρατούσαν λόγω της διεθνιστικής θεωρίας που τους έκλεισε τα μάτια και το στόμα.

      
Ο Θεός να τους  έχει πάντα κοντά του. Δεν είναι  αδικοχαμένοι, σκοτώθηκαν γιατί  πίστευαν στη λευτεριά, στους  αγώνες των γονιών και των  παππούδων τους. Ο Γιώργος Μπατζιέλης  πάνω στην εκτέλεση βροντοφώναξε: « Σκότωσέ μας, έχουμε αδέρφια να μας πάρουν δίκιο. Σπείραμε το σπόρο της λευτεριάς. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ»

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει. Ποτέ δεν τους ξεχνάμε.
   
Αιώνια να είναι η μνήμη τους.

Γιώργος Γκίκας, Αυτόπτης Μάρτυς

    Στο μακελειό της Γλύνας                              
   έχασαν τη ζωή τους οι:

  1. Βασίλης Σπ. Σελιώτης
  2. Βασίλης Χ. Αναγνώστης
  3. Γιώργος Β. Μπατζιέλης
  4. Κώστας Σ. Μπακούλας
  5. Θύμιος Θ. Τζέλιος
  6. Χρήστος Θ. Τζέλιος
  7. Θεοδόσης Ν. Μπατζιέλης
  8. Γιάννης Ν. Μακρής
  9. Θωμά Ν. Μπατζιέλης
  10. Χαράλαμπος Β. Μπατζιέλης
  11. Κώστας Π. Καραδήμας
  12. Γιάννης Θ. Καραδήμας
  13. Κώστας Θ. Καραδήμας
  14. Κώστας Χ. Λέκκας
  15. Ηρακλής Η. Λέκκας
  16. Θεοδόσης Η. Λέκκας
  17. Θωμάς Δ. Μπατζιέλης
  18. Θανάσης Κ. Παππάς
  19. Βαγγέλης Κ. Παππάς
  20. Μιχάλης Λ. Μπακούλας
  21. Δημήτρης Λ. Μπακούλας
  22. Σπύρος Δ. Τσέλιος
  23. Χρήστος Β. Καραδήμας
  24. Γιάννης Β. Γκέρλης
  25. Βαγγέλης Φ. Μίσσιος
  26. Χρήστος Κ. Μάσκος
  27. Κώστας Θ. Βλάχος

από την εφημερίδα 
ΤΟ ΟΡΑΜΑ
Αύγουστος 2015